ik simuleer een maan

haar ruige wangen schraal

het stikken het onverharde stikken

vermaak haar tot sleutelhanger

nachtlamp schilderij vloerkleed keelsnoepje

gekrompen tot draagbaar formaat

iets stervend kunnen vasthouden

ik heb de neiging om het ruwe te polijsten

oneffenheden uit de werkelijkheid te trekken

een egaal landschap in de code te leggen ik aai haar

beslis de aderen van haar begin te omlijnen

de kraters als lege regenwaterbassins

de achterblijfselen van een mens

ik stik al een tijd

er is een mist ingedaald in mijn keel of een smog

ik ken het verschil al lang niet meer

this simulation did not run as expected

we zoeken naar redenen om te verklaren dat de maan niet implodeert

niet chronische ademhalingsproblematiek ontwikkelt

ondanks het stikken het onverharde stikken

de maan kraakt als de vingers die ik buig

om afleiding te zoeken

het stof stuift op tot het perspectief onzichtbaar wordt

zuurstof toedienen is nutteloos

simulation error: data overload

simulation error: wrong planetary body chosen

simulation error: returning to reality

ik ga naar buiten

er heerst een fragiele werkelijkheid

de maan blaast haar adem uit

zachtjes over onze voorhoofden

in search of the source of a striking sight

there was a defiant moon

staring back, as if to say,

“try, try with all your might

i dare you to dim my light”

the imminent clouds with their first attempt

was received with a smirk 

and they cleared as quickly as they appeared

like tiny specs of dust

thinly veiled 

swiftly carried away by the wind

unimpressed, the moon continued to boast

when another caliginous cloud revealed itself

“pray tell, why do you vie?

there’s plenty of time in the sky”

haughty yet weary

lost yet won

the battle merely served 

as a divertissement 

as they both deferred to the sun